پذیرش فرھنگ درمان ھومیوپاتی در ایران

پذیرش فرھنگ درمان ھومیوپاتی در ایران

پذیرش فرھنگ درمان ھومیوپاتی در ایران

 

نگرش بیماران و انتظار آنان از درمان ھمواره ناشی از چگونگی و کیفیت درمانی بوده و در عین حال فرھنگ ایجاد شده در مردم خود در امر درمان تاثیر می گذارد.

برای نمونه تجویز آمپول و تزریق سرم که در ایران از قدیم رایج بوده است باعث شده است تا اکثر مردم یک درمان کامل و خوب توسط پزشک بصورت سرپایی را منوط به نسخه ای با داروھای زیاد و گران قیمت که حتما شامل تعداد متنابھی آمپول و حتی سرم باشد می دانند و فاجعه واقعی زمانی است که متاسفانه این فرھنگ غلط خود را بر تصمیم گیری ھای پزشکان تحمیل می کند آنجایی که پزشک مجبور است برای حفظ رضایت بیماران و بنا بر این تعریف غلط عامه از پزشک خوب یعنی پزشکی که داروھای زیاد و قوی بنویسد و خیلی زود درمان کند چاره ای جز تن دادن به این فرھنگ درمانی ندارد که در غیر اینصورت بایستی به خیل بیکاران باسواد بپیوندد و از طرفی خود بر این درمان نابجا صحه بگذارد و این دور باطل ھمچنان ادامه می یابد .

از طرف دیگر بیماران عادت کرده اند تا با اولین دارویی که خوردند بلافاصله التیام بیابند بدون آنکه به عوارض بعدی بیندیشند به عبارت دیگر حاضرند به ھر قیمتی که شده از درد خلاصی یابند البته درکشورھای اروپایی این وضع چندان مصداق ندارد بطوریکه در آنجا فرھنگ درمان کسی را پزشک خوب می داند که با حداقل دارو و با ارزانترین داروی ممکن و با کمترین عوارض بتواند بر بیماری غلبه کند. 

 برای مثال اگر فردی مبتلا به سرماخوردگی شدیدی شود مگر در موارد خاص تنھا یک مسکن ساده دریافت می کند و در عوض پزشک برای او چندین روز استعلاجی می نویسد و در موارد به ظاھرخطرناک نیز ابتدا با آزمایش ھای مناسب با تشخیص ھای احتمالی و نه یک چک آپ کلی بی ھدف و پر ھزینه! به تشخیص قطعی می رسند و آنگاه در صورت نیاز به درمان بیشتر اکثرا در بیمارستان ویا کلینیک آن ھم با خرج دولت! درمان کاملی صورت می گیرد خود مقایسه کنید که میان ماه من تا ماه …. حال در چنین فرھنگی که ما داریم مشکلات بسیاری در مقابل گسترش ھومیوپاتی ایجاد می شود .

در ھومیوپاتی اندازه و مقدار دارو بسیار کم است و کمتر از آن دفعات تکرار دارو ، بسیار برای بیماران سخت است که قبول کنند با این مقدار دارو می توانند درمان بیابند و چه بسیار مواردی بوده است که بیمار ھومیوپاتی سرخود مقدار بیشتری از دارو را مصرف نموده و موجب اختلال در درمان شده است.

 نحوه درمان در پزشکی عادی به گونه ای است که مشکلات مختلف بیمار بایستی جداگانه و حتی توسط پزشکان مختلف معاینه شود و در نھایت داروھای مختلف در حد یک داروخانه سیار! تجویز شود . حال برای بیماران گاه قبول این مسئله که اکثر این مشکلات و یا بیماریھا در واقع تنھا یک بیماری  با ابعاد وسیع ھستند بسیار دشوار است.

بیماران در درمان ھای رایج عادت کرده اند که علائم و ناراحتی ھای خود را بطور کلی ذکر کنند و پزشکی رایج نیز روز به روز تکیه بیشتری بر نتایج آزمایشگاھی دارد تا جائیکه تقریبا ھیچ تشخیصی را بدون ثبوت آزمایشگاھی یا رادیولوژی قبول ندارد و حتی علائم بالینی مشخص نیز نمی توانند در موارد قانونی معیار خوبی برای درمان باشند .حال در چنین شرایط اجتماعی ، ھومیوپاتی مجبور است تنھا با تکیه بر علائم و خصوصیت دقیق بیماران و آنچه آنان عنوان می کنند درمان کند و تنھا آزمایشگاه واقعی ، خود بیمار است.

 در نتیجه علاوه بر اینکه بیماران معمولا به راحتی نمی توانند جزئیات ضروری از آلام خود را بیان کنند از طرف دیگر در صورت ھر گونه عدم موفقیت و یا احیانا مسائل قانونی پزشک ھومیوپات محکوم می شود که بدون نتایج آزمایشگاھی درمان نموده است و بدتر از ھمه زمانی است که پزشک ھومیوپات موفق به درمان کامل بیماران صعب العلاجی می شود که اصولا این بیماریھا تغییرات آزمایشگاھی خاصی ندارند میگرن، بیماریھای عصبی و روحی و خلقی، انواع دردھای مزمن، … که در این حال اکثرا این نتایج موفقیت آمیز از طرف ھمکاران پزشکی رایج با دیده تردید نگریسته می شود . !

 

داروھای پزشکی کلاسیک به گونه ای طراحی شده اند تا بتوانند با سرعت ایجاد آرامش و رھایی از درد کنند گرچه که اکثریت این داروھا فقط نقش مسکن دارند. اما در ھومیوپاتی از آنجا که با تحریک سیستم ایمنی در بیماریھای مزمن زمان زیادی باید صبر کرد تا نتیجه حاصل شود قبول این شرایط از طرف بیماران ممکن است سخت باشد . گاه لازم است تا برای شروع درمان ھفته ھا صبر کرد که پذیرش این موضوع با در نظر گرفتن اندازه و مقدار ناچیز داروھا گاه بسیار دشوار می شود . بیماران عادت کرده اند که بعد از قطع مصرف داروی شیمیایی بیماری قبلی باز نگردد و ناخودآگاه فراموش می کنند که برای بیماری ھای مزمن    فشار خون بالا، سردردھای مزمن، روماتیسم، بیماری ھای اعصاب ، بیماری قند، … و خلاصه تمام بیماری ھای مزمن ناچارند تقریبا تا پایان عمر از دارو استفاده کنند و با وجود چنین شرایطی فکر نمی کنند که بیماری بازگشته است .اما در ھومیوپاتی زمانی که بیمار با مصرف گاه یک عدد داروی ھومیوپاتی بھبودی تا حدود یک ماه پیدا می کند و بعد در انتھای ماه علائم تا حدودی برگشت می یابند ناراحت شده و گاه اذعان می کنند که بیماری ام که برگشت ! در صورتی که ھر بار خوردن دارو را باید با ھر بار خوردن داروی شیمیایی مقایسه کرد .

در ھومیوپاتی ماھی یک عدد و در دومی ھر چند ساعت یک عدد دارو استفاده می شود! و این جدای این فرق اساسی می باشد که در درمان ھومیوپاتی بعد از چند ماه یا حداکثر دو سال  در موارد نادر بیمار کاملا خوب خواھد شد و دیگر نیازی به مصرف ھیچگونه دارو حتی ھومیوپاتی ندارد.

 ظلم دیگری که بر پزشکان ھومیوپات می شود زمانی است که بیماری با اولین مراجعه به یک ھومیوپات نتیجه نمی گیرد که در این حالت اکثرا کل طب ھومیوپاتی را زیر سوال می برند و نه آن ھومیوپات را. در صورتیکه در پزشکی رایج عدم درمان توسط یک پزشک تنھا به معنای عدم موفقیت پزشک مربوطه است و نه کل پزشکی ! با تمام شرایط فوق و با وجود فرھنگ غلط درمانی که حتی با معیارھای پزشکی معمول نیز قابل قبول نمی باشد ھومیوپاتھا کار خود را ادامه می دھند و آرزویی به جز شفای دردمندان ندارند.

 

  امیدوارم روزی برسد که این نگرش ھای سطحی به درمان تصحیح شود و ارزش و کرامت انسان ھا ارج خود را بازیابد .

 

    دکتر عادل حیدری نژاد

    دکتر عادل حیدری نژاد

    دکتر عادل حیدری نژاد متخصص اطفال , عضو رسمی آکادمی اطفال آمریکا و دارای بورد تخصصی از دانشگاه تهران با ۲۵ سال سابقه طبابت است. وی تنها متخصص هومیوپاتی اطفال در سیستم هومیوپاتی ایران است.